- Ścieżka Troski o Siebie
By zadbać o innych, najpierw musisz usłyszeć siebie.
Troska o siebie nie jest egoizmem – jest formą szacunku. To umiejętność słuchania własnego ciała, emocji i granic z taką samą czułością, z jaką słuchasz innych.
„Ścieżka Troski o Siebie” to opowieść o powrocie do siebie pośród codziennego hałasu, obowiązków i presji bycia „w porządku”.
Uczy, że odpoczynek to nie luksus, a potrzeba.
Że można troszczyć się o innych, nie zapominając o sobie.
Że łagodność wobec siebie jest początkiem każdej prawdziwej zmiany.
Zatrzymanie - pierwszy gest troski
Czasem najtrudniejszym zadaniem jest po prostu się zatrzymać.
Kiedy świat pędzi, a my próbujemy nadążyć, ciało i emocje zaczynają szeptać – delikatnie, a potem coraz głośniej – zwolnij. Troska o siebie zaczyna się właśnie w tej chwili, gdy dajemy sobie prawo do odpoczynku.
W psychologii mówimy o uważności na sygnały przeciążenia – zmęczenie, rozdrażnienie, brak koncentracji.
To nie słabość, to informacja: potrzebuję chwili, żeby wrócić do równowagi. Zatrzymanie to pierwszy akt odwagi wobec samego siebie.
“Zatrzymując się, nie rezygnujesz z życia – uczysz się w nim naprawdę być.”
Każda ścieżka zaczyna się od chwili uwagi.
Zrób ten pierwszy krok - pozwól nam Ci towarzyszyć.
Łagodność wobec niedoskonałości
Zbyt często traktujemy siebie jak projekt, który trzeba „naprawić”. A przecież w trosce o siebie nie chodzi o to, by być idealnym, lecz by być prawdziwym.
Każda emocja, każde potknięcie, każda słabość to część nas, która potrzebuje zrozumienia, a nie oceny.
Samowspółczucie to umiejętność mówienia do siebie takim tonem, jakim mówilibyśmy do kogoś, kogo kochamy. W psychoterapii często uczymy się właśnie tego – by nie wymagać, lecz wspierać.
By zamiast „muszę” pojawiło się „potrzebuję”.
“Nie potrzebujesz być lepszy – wystarczy, że będziesz dla siebie łagodniejszy.”
Granice - przestrzeń, w której możesz oddychać
Troska o siebie to także umiejętność mówienia „nie” – nie dlatego, że nie chcesz, ale dlatego, że masz prawo do odpoczynku i równowagi.
Granice nie są murem, ale drzwiami – przez które wpuszczasz tylko to, co dobre i bezpieczne. W relacjach często uczymy się, że miłość oznacza poświęcenie.
A przecież bliskość bez granic prowadzi do zmęczenia i utraty siebie. W pracy psychologicznej pomagamy odkrywać, jak wyznaczać granice z empatią – tak, by troska o siebie i troska o innych mogły iść w parze.
“Mówiąc „nie” światu, czasem mówisz „tak” sobie.”
Odpoczynek, który leczy
Ciało potrzebuje snu, a dusza – ciszy.
Wypalenie emocjonalne nie pojawia się nagle – to efekt zbyt długiego ignorowania własnych potrzeb. Odpoczynek to nie nagroda za wysiłek, ale część cyklu życia – tak naturalna, jak oddech.
Na tej ścieżce uczymy, że regeneracja to także rozmowa, spacer, oddech, obecność.
Że czas spędzony na „nicnierobieniu” może być najbardziej potrzebnym momentem dnia. Bo tylko wtedy, gdy odpoczywamy, wraca siła, spokój i poczucie sensu.
“Odpoczynek to troska w najczystszej postaci.”
